[Avengers fanfic] Pick You Up 4

posted on 06 Jun 2013 19:42 by tango in FanFics
ในที่สุดก็มีเวลาว่าง(และเน็ตไม่เน่า)อัพตอนที่ 4 ได้ซะที หลังดองมานานนมมมมม TTvTT
 
++++
 

Title : Pick You Up 4
Fandom : Avengers
Pairing : Steve / Tony

** Guests : Oliver Queen and his man

 

++++
 

 

Tony’s POV.

นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้วหลังจากที่ผมเก็บชายเร่ร่อนนามสตีฟ โรเจอร์ มาไว้ในความดูแล(ซึ่งหลายๆคนมองว่าเป็นการครอบครองไปซะงั้น) อาการจิตเสื่อมอะไรที่บรูซว่านั้นก็มีให้เห็นอยู่บ้างเป็นครั้งคราว อย่างเช่น...พูดจาบางทีก็ไม่รู้เรื่อง(หมายถึง เขาเพ้ออะไรเกี่ยวกับศิลปะ ประวัติศาสตร์ศิลปะ จิตรกรดังๆในอดีตทั้งหลายนี่แหละซึ่งผมก็ไม่ค่อยรู้ละเอียดนักหรอก)แถมยังไม่ค่อยใส่ใจดูแลตัวเองให้ดีอย่างเช่นพวกเสื้อผ้าหน้าผมเงี้ย เละเทะซะจนบางทีผมทนไม่ได้เลยทีเดียว (ทั้งๆที่จริงๆแล้วจับอาบน้ำโกนหนวดแต่งตัวให้ใหม่ก็ดูน่ารักดีแท้ๆ)จนต้องสั่งให้จาร์วิส หรือไม่ก็บรูซคอยจี้เขาอยู่บ่อยๆเรื่องกิจวัตรประจำวัน

และแม้จะผ่านมาสองเดือน อาการบาดเจ็บทั้งหมดของสตีฟดีขึ้นเยอะ แต่ก็ยังไม่หายดี 100% ฉะนั้นผมจึงยังใช้งานเขาหนักๆไม่ได้ เลยให้เขาพักฟื้นไปพร้อมๆกับสร้างงานศิลปะที่สวยงามไว้ประดับบ้าน หึ...ดีชะมัดเลยที่ไม่ต้องไปเสียเงินซื้อภาพเขียนแพงๆเนี่ย....

“โทนี่”

เสียงที่ร่าเริงสดใสเหมือนเด็กๆนั่นอีกแล้ว หมอนี่นี่ช่างไม่เลือกเวลาเลยนะ ไอ่ผมที่กำลังนั่งคิดงานจนแทบหัวระเบิดอยู่นี่....คิดไม่ออกเลยว่ะ

“ว่าไง สตีฟ?” ผมเบนหน้าจากตารางตัวเลขเป็นแถวยาวเหยียดบนจอคอมพิวเตอร์ไปหาเจ้าตัวยุ่งที่เดินทำหน้าหลั่นล้าเข้ามาในห้องทำงานผมพร้อมกับถาดอาหารที่มีฝาครอบปิด...อยากจะโชว์อะไรใต้ฝาครอบนั่นล่ะสิ

“ผมทำไอ้นี่มาให้คุณล่ะ ดูสิ” เขากล่าว ก่อนจะเปิดฝาครอบ ข้างในนั้นมีโดนัทหน้าตาแปลกๆหลากสีสันอยู่หลายชิ้น “เห็นว่าคุณชอบกิน ผมก็เลย...”

ผมลุกขึ้นแล้วโผเข้ากอดเขาก่อนที่เขาจะทันพูดจบประโยค ซบหน้าลงกับอกโตๆนั่น... เออ ผมไม่ได้ล้อเล่นหรือพูดเกินจริงหรอกนะ หมอนี่อกโตจริงๆ (แถมนิ่มนิดๆด้วยล่ะมั้ง ฮ่า!) รู้ใจกันขนาดนี้นี่มันน่า...“นายนี่มันน่าร๊ากจริงๆนะ สตีฟฟฟ ไม่ยักกะรู้ว่านายทำอาหารได้ด้วยอ่ะ”

สตีฟขยับแขนเพื่อจะวางถาดลงบนโต๊ะทำงานผม เลยทำให้หน้าอกนั่นเบียดจมูกผมเล็กน้อย ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวทำหน้าตาแบบไหนอยู่ แต่เดาว่าคงทำหน้าน่ารักเหรอหราเหมือนเดิมนั่นแหละ ฮืมม์...ผมว่าผมควรจะพักผ่อนเล็กน้อย เอนจอยโฮมเมดโดนัทไปพลางนั่งลวนลามหุ่นสตีฟด้วยสายตาไปพลางดีกว่า ส่วนงาน....เดี๋ยวค่อยทำต่อทีหลังแล้วกัน....

 

++++

 

“ช่วยบอกแฮปปี้ว่าให้เตรียมรถให้พร้อมทีนะ จาร์วิส” โทนี่ สตารค์ เอ่ยขึ้น พลางเงยหน้าขึ้นมองเพดานในจุดที่คิดว่าพ่อบ้าน AI ของเขาจะอยู่ตรงนั้น

[การติดต่อเรียบร้อยแล้วครับ เขาจะเตรียมพร้อมภายใน 5 นาที]

“ขอบใจนะ เบบี๋” เขายิ้มให้กับเพดาน “แล้วสตีฟเป็นยังไงบ้าง? เขาแต่งตัวเรียบร้อยรึยัง?”

[เขาเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วครับ ด้วยเสื้อผ้าที่คุณ พอตต์จัดเตรียมไว้ให้]

โทนี่เอ่ยชมพ่อบ้าน AI พอเป็นพิธี ก่อนจะเดินเข้าลิฟท์ กดตัวเลขไปยังชั้นที่ซึ่งเป็นห้องพักของสตีฟ เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก เขาก็เห็นสตีฟยืนอยู่หน้าประตูลิฟท์แล้ว อีกฝ่ายอยู่ในชุดสูทสีดำ รองเท้าใหม่เอี่ยมสีดำขัดมันแวววาว ผมที่ปกติจะยุ่งเหยิงถูกหวีอย่างเรียบร้อยเป็นระเบียบ

“ผมกำลังจะลงไปหาคุณพอดี” ชายผมทองเอ่ย

“ดี งั้นลงไปพร้อมกันเลย” เขากดปุ่มปิดลิฟท์เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาและกดปุ่มอีกครั้งเพื่อลงไปยังชั้นที่จอดรถ ในขณะที่รอให้ลิฟท์ถึงชั้นเป้าหมาย โทนี่ก็อดที่จะไม่เหลือบมองคนข้างๆเป็นระยะไม่ได้ สตีฟในตอนนี้ช่างดูดีในสายตาของเขาชะมัด ดูสะอาด เรียบร้อย และภูมิฐานขึ้นมาหน่อย เมื่อประตูลิฟท์เปิดในชั้นที่หมาย ทั้งสองก้าวออกจากลิฟท์และตรงไปยังลีมูซีนคันหรูที่จอดรออยู่

สตีฟ โรเจอร์ ที่บัดนี้หายจากอาการบาดเจ็บทั้งหมดและได้กลายเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของโทนี่ สตาร์คไปเรียบร้อยแล้ว นั่งนิ่งเหมือนหุ่นยนต์อยู่ข้างๆผู้เป็นนายขณะที่รถวิ่งไปตลอดทางจนกระทั่งถึงที่หมายโดยไม่พูดอะไรเลย ในยามว่าง เขาจะชอบวาดรูป ทำอาหาร บางทีก็ไปฟิตร่างกายในโรงยิมบางทีก็ดูเหมือนจะอ้อนโทนี่หน่อยๆ ทว่าเมื่อใดที่เขาอยู่ในชุดสูทสีดำของบอดี้การ์ด เขาจะนิ่งขรึม ตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองได้ดีกว่าบอดี้การ์ดคนอื่นๆ และอาการจิตเสื่อมก็แทบจะไม่ออกอาการอะไรเลยเท่าที่โทนี่คอยสังเกตมาตลอดในระยะหลังนี้

ไม่นานนัก ลีมูซีนคันหรูก็จอดอยู่หน้าคฤหาสน์งามหลังโตซึ่งเป็นที่หมาย

 

“รออยู่ที่นี่นะ” โทนี่สั่งบอดี้การ์ดผมทองร่างสูงให้รอเขาอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องรับแขก อีกฝ่ายทำตามอย่างว่าง่าย ยืนเอามือไพ่หลัง ยืดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เป็นท่ายืนที่แฮปปี้สอนเขามาอีกที

“ยินดีต้อนรับ คุณสตาร์ค” เสียงร่าเริงของเจ้าบ้านทักทายแขกผู้มาเยือนทันที ชายหนุ่มรูปร่างสูงเจ้าของผมสีน้ำตาลและดวงตาสีฟ้าในชุดเสื้อเชิ้ต กางเกงยีนส์ ดูสบายๆ เดินเข้ามาหาโทนี่พร้อมกับกอดทักทาย บอดี้การ์ดร่างใหญ่ผิวสีของเขาที่เดินตามหลังมาติดๆนั้นตอนนี้แยกไปยืนอยู่ในมุมห้องฝั่งตรงข้ามกับสตีฟอย่างรู้หน้าที่

“สวัสดี คุณควีน” โทนี่ทักตอบ “แล้วก็เรียกผมว่า โทนี่ ก็พอ”

“อา...นั่นสินะ” โอลิเวอร์ ควีนยิ้มตอบ “แล้ว คุณเอาของมารึเปล่า?”

“แน่นอน” โทนี่ยกกระเป๋าเหล็กใบหนาที่ถือมาด้วยขึ้นในระดับสายตาอีกฝ่าย “เปิดเช็คดูได้เลย”

โอลิเวอร์รับกระเป๋ามา วางมันลงบนโต๊ะข้างหน้าโซฟา ก่อนจะนั่งลง เปิดกระเป๋า คลี่ยิ้มจางๆ แล้วใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบอุปกรณ์อิเลคทรอนิคขนาดจิ๋วชิ้นหนึ่งจากหลายๆชิ้นที่วางเรียงรายอยู่ภายในนั้นขึ้นมาดูในระดับสายตา

“เล็กจิ๋วชะมัดเลย”

โทนี่พยักหน้า “อื้อ พกพาง่าย สะดวก อัดได้ชัดทั้งภาพและเสียง แถมยังสามารถตั้งระบบแฮคและขโมยข้อมูลจากคอมพ์ฯที่อยู่ในรัศมีได้อีกด้วยนะ”

อีกฝ่ายพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ วางอุปกรณ์จิ๋วกลับเข้าที่ พร้อมกับปิดกระเป๋า “เยี่ยม ขอซื้อหมดนี่เลยละกัน ทั้งหมดนี่คุณคิดเท่าไหร่?”

“ถ้าเป็นคุณล่ะก็ จะลดให้เป็นพิเศษ” โทนี่ยิ้ม พร้อมกับบอกราคา

โอลิเวอร์หยิบสมุดเช็คที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงหลังออกมา รับปากกาที่บอดี้การ์ดยื่นให้โดยไม่หันไปมอง และลงมือเขียนจำนวนเงินลงในเช็ค ฉีก ยื่นให้โทนี่ซึ่งเขาก็รับไป

“และผมมีเซอร์ไพรส์เล็กๆสำหรับคุณ” เจ้าของบ้านเอ่ย พร้อมกับดีดนิ้วดังเป๊าะ

เพียงแค่พริบตาเดียว หนุ่มสาวจำนวนมากกรูกันเข้ามาในห้อง พร้อมกับเครื่องดื่ม อาหาร ขนม และเสียงเพลงแบบเทคโนดังขึ้น ห้องรับแขกที่เคยเงียบสงบ บัดนี้ได้กลายเป็นดิสโก้เทคไปเสียแล้ว

ดวงตาสีน้ำตาลของโทนี่เบิกกว้าง ก่อนจะยิ้มหน้าบาน “คุณกำลังจัดปาร์ตี้อยู่ก่อนที่ผมจะมางั้นสินะ?”

“แน่นอน” เจ้าบ้านยิ้ม พลางหันไปหยิบเครื่องดื่มจากถาดที่สาวงามคนหนึ่งเดินถือมา “สนุกให้เต็มที่ได้เลยนะคุณ”

ระหว่างที่เฝ้ามองจากมุมห้อง บอดี้การ์ดผิวสีลอบถอดหายใจ ส่ายหน้าให้กับนิสัยที่ชอบจัดปาร์ตี้ของผู้เป็นนาย เอะอะก็จัดปาร์ตี้ ทำเอาวุ่นวายไปหมด  ก่อนที่สายตาเขาจะเหลือบไปยังบอดี้การ์ดของแขกผู้มาเยือนซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา เห็นได้ชัดว่าบอดี้การ์ดหนุ่มผมบลอนด์มีท่าทางแปลกๆ ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเหมือนกำลังเห็นสิ่งที่น่ากลัวอยู่ตรงหน้า ขาค่อยๆก้าวถอยจนหลังชนกับผนังห้อง มือไม้สั่น

“เฮ้ นายเป็นอะไรรึเปล่า?” บอดี้การ์ดผิวสีถาม พลางเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย ทว่าถูกตัดหน้าด้วยสาวสวยสองคนที่ปรี่เข้าไปหาบอดี้การ์ดหนุ่มผมบลอนด์พร้อมกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือ

“ดื่มมั้ยจ๊ะ ที่รัก?” สาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น พลางยื่นแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้สตีฟ

สตีฟส่ายหัวปฏิเสธทันที

"ซักหน่อยน่า---นะ" สาวคนเดิมเอ่ย พลางยื่นแก้วใกล้เข้ามาอีก หล่อนยิ้มเป็นเชิงถาม "อย่าบอกนะ ว่าเธอดื่มไม่เป็น?"

สาวๆที่ยืนอยู่แถวนั้นลอบหัวเราะคิกคัก บ้างก็ซุบซิบ ผู้ชายที่ดื่มแอลกอฮอล์ไม่เป็นมันตลกสำหรับพวกหล่อนเสมอ

"อะไรกัน? ดื่มไม่เป็นเหรอ?"

"อุ๊ยตาย--- น่ารักจัง"

"ฉันว่าเขาต้องคออ่อนแน่ๆเลยล่ะเธอ"

"นี่ๆ รูปหล่อ ถ้าดื่มไม่เป็น ฉันสอนได้นา"

"เอาน่า นี่ปาร์ตี้นะ ดื่มๆนิดหน่อยไม่เป็นไรน่ะ"

กลุ่มเล็กๆของสาวๆเบียดใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในขณะที่บอดี้การ์ดหนุ่มผมบลอนด์ผู้ซึ่งตอนนี้หลังชนฝาแล้ว มือไม้และร่างกายสั่นหนักขึ้น พยายามหันหน้าหนีกลุ่มสาวๆที่ต่างก็ยื่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้เขา ดวงตาสีฟ้ามองหาผู้เป็นเจ้านาย ทว่าไม่พบ เพราะผู้คนเยอะเหลือเกิน และโทนี่เองก็คงอยู่ที่ไหนซักแห่งในฝูงชนเหล่านี้ ...โทนี่...โทนี่....อยู่ที่ไหน?....

"เฮ้ พวกเธอ อย่าไปแกล้งเขาสิ" บอดี้การ์ดผิวสีเดินมากันกลุ่มสาวๆให้ออกห่างจากบอดี้การ์ดหนุ่ม "ไม่เห็นหรือว่าเขาไม่สบาย?"

"ฉันก็เห็นเขาสบายดีออก" ผู้หญิงคนหนึ่งขัดขึ้น "อีกอย่าง นี่มันงานปาร์ตี้นะพ่อคุณ ถ้าไม่ดื่มก็กลับบ้านไปสิยะ"

"ใช่ๆ" ผู้หญิงที่เหลือพยักหน้าเห็นด้วย

บอดี้การ์ดผิวสีถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "เอาเป็นว่า ปล่อยเขาไปเถอะ พวกเธอไปดื่มกันเองก็แล้วกัน"

"โอเคๆ ไม่ต้องดุก็ได้นะพี่เบิ้ม" พวกหล่อนหัวเราะคิกคัก แต่ก็ยังไม่ได้ขยับจากจุดที่ยืน พลางมองดูบอดี้การ์ดหนุ่มผมสีบลอนด์ที่ตอนนี้เนื้อตัวสั่นจนจะเหมือนเจ้าเข้า

"เฮ้ เขาเป็นอะไรน่ะ?" หนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้น ชี้นิ้วไปที่สตีฟ "องค์ลงเรอะ?"

บอดี้การ์ดผิวสีหันกลับไปหาสตีฟที่เหมือนจะยืนไม่มั่นและรีบเข้าไปประคอง "เฮ้ ไหวมั้ย?"

 พลั่ก!!

"กรี๊ด!" หญิงสาวบางคนกรีดร้อง เมื่อเห็นร่างของบอดี้การ์ดผิวสีหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าเพราะโดนหมัดลุ่นๆของบอดี้การ์ดหนุ่มต่อยเข้าอย่างจังที่ใบหน้า กลุ่มสาวๆถอยหนีออกมาเป็นวงกว้าง

บอดี้การ์ดผิวสีเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่จู่ๆก็ถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว อะไรกันวะนี่!? แถมยังซัดเขาล้มด้วยหมัดเดียวอีกต่างหาก เพื่อไม่ให้ขายหน้าไปมากกว่านี้ เขาจึงรีบลุกขึ้นยืนและพุ่งเข้าใส่คู่กรณีและเริ่มต่อยกลับอย่างไม่ยั้งมือ

"เฮ้ยๆ คนตีกัน!" เสียงชายคนหนึ่งดังแทรกเสียงเพลงเทคโนในห้องจัดปาร์ตี้ ทำให้หลายคนที่ได้ยินเสียงของเขาหันมามองที่จุดเกิดเหตุและบางคนก็เริ่มเชียร์อย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

สตีฟและบอดี้การ์ดผิวสีกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพื้นโดยมีหนุ่มสาวส่งเสียงเชียร์ว่าใครจะน๊อคก่อนกัน ทว่าทุกอย่างเริ่มแย่ลง เมื่อสตีฟเอื้อมมือไปคว้าปืนที่เหน็บอยู่ข้างในเสื้อสูทของบอดี้การ์ดผิวสีและแย่งมันมาได้ ก่อนจะตะเกียดตะกายลุกขึ้นยืนพร้อมกับปืนในมือและ....

ปัง!!!

 
TBC.....
 
++++
 
ผ่านไปอีก 1 ตอน แฮ่---
 
 

Comment

Comment:

Tweet