[Avengers fanfic] Pick You Up 2

posted on 25 Sep 2012 21:47 by tango in FanFics

 

ตอนที่ 2 มาต่อแล้วจ้า หากมีอะไรผิดพลาด จขบ.ก็ขออภัยด้วย ^^ll

 

++++

 

Title : Pick You Up 2
Fandom : Avengers
Pairing : Steve / Tony

Rate : PG (from now)

 

++++

 

“....จากนั้นมะรืนก็มีนัดให้สัมภาษณ์กับคอลัมนิสที่ชื่อ โรแวน นิโคสัน เวลา 13.45 น. แล้วตอนเย็นวันนี้ก็มีดินเนอร์กับประธานบ.C จอร์จ ลี เวลาหนึ่งทุ่มตรง ที่โรงแรม A แต่งตัวให้เรียบร้อยด้วย....โทนี่? ฟังอยู่รึเปล่า?”

เสียงของเลขาคนสนิททำให้เขาหลุดจากภวังค์ “ห๊ะ? อะไรนะ?”

“ตารางนัดของคุณที่ฉันพูดไปเมื่อกี๊น่ะ ฟัง...”

“อ้อ อื้อ จำได้ๆ รู้แล้วน่า เปปเปอร์”

เลขาสาวผมยาวบลอนด์กอดอก สีหน้าเหนื่อยหน่าย “จำได้? คุณไม่ได้ฟังมากกว่ามั๊ง เอาแต่เหม่ออะไรอยู่ได้น่ะ”

“ผม...” เขาเปลี่ยนขาข้างที่ไขว่ห้างอยู่ “...ก็กำลังคิดเรื่องงานไงล่ะ”

“โทนี่....” ดวงตาและน้ำเสียงเริ่มไม่สบอารมณ์

“น่าๆ รีแลกซ์หน่อย เอาโดนัทมั้ย?”

“ไม่”

“แย่จัง” โทนี่เอื้อมมือไปยังกล่องโดนัทที่อยู่บนโต๊ะข้างๆ เปิดออก แล้วหยิบออกมาหนึ่งชิ้น กัดและเคี้ยวแก้มตุ่ย “ออกจะอร่อย”  

เปปเปอร์มองนาฬิกาข้อมือ “นี่ก็ 17.50 น.แล้วนะ รีบไปเตรียมตัวสิ”

นายเศรษฐีผมดำยังคงนั่นเคี้ยวโดนัทตุ้ยๆ ทำตาโตๆไม่รู้ไม่ชี้

เลขาสาวจ้องหน้าเจ้านายของเธอด้วยแววตาที่อ่านได้ว่า รีบๆหน่อย เดี๋ยวนี้เลยนะ! จนในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ ปัดๆมือหลังกินโดนัทเสร็จ “คร้าบๆ”

 

16.20 น.

โทนี่ในชุดสูทสีเข้มราคาแพงนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถหรูซึ่งคนขับรถของเขากำลังขับมันพาเขาไปยังสถานที่นัดพบกับประธานบริษัท จอร์จ ลี อะไรสักอย่าง นิ้วมือของเขากำลังรัวใส่หน้าจอทัชสกรีนของมือถือ เช็คข้อมูลและสถานภาพทางการเงินของบริษัทต่างๆที่ติดต่องานเข้ามาทางอีเมลล์  

ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างหว่า? นายสตีฟอะไรนั่น...

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วนับจากวันที่เขาไปพักผ่อนหย่อยใจที่สวนสาธารณะ จิตใจเขาว้าวุ่นตั้งแต่ตอนที่เปปเปอร์แจงรายละเอียดเรื่องงานและเรื่องนัดพบคู่ค้านั้นแล้ว เขาจำไม่ค่อยได้ว่าเปปเปอร์พูดอะไรไปบ้าง กะว่ากลับไปค่อยถามอีกทีก็ไม่สาย ทั้งๆที่เพิ่งจะเจอกันไปแค่ครั้งเดียวแท้ๆ แต่เขากลับคิดแต่เรื่องของชายผู้เร่ร่อนนาม สตีฟ โรเจอร์ คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไง จะไปอยู่ที่ไหน วาดรูปอะไรอยู่?

ให้ตายเหอะ ไร้สาระชะมัดเลยแอนโทนี่! ก็แค่คนเร่ร่อนจรจัดคนนึง ไม่ได้สำคัญอะไรซะหน่อยนี่....

 แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าที่หล่อเหลา ตาสีฟ้าคมสวย ผมสีบลอนด์ที่ดูน่าจะนิ่มมือนั่นทีไร เขาก็ใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก และคิดว่ามันเป็นเรื่องติงต๊องปัญญาอ่อน เขาไม่ใช่เด็กสาววัยทีนซักหน่อย

โทนี่สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ตอบเมลล์ธุรกิจฉบับสุดท้าย และเก็บมือถือเข้าอกเสื้อ เป็นจังหวะเดียวกับที่รถของเขาจอดหน้าโรงแรมหรูซึ่งเป็นสถานที่นัดพบพอดี  

 

“ขอบคุณที่ยอมสละเวลามาเพื่อเจรจาธุรกิจกับเราครับ คุณสตาร์ค” จอร์จ ลี กล่าวขอบคุณเศรษฐีชื่อดัง ในขณะที่ผู้ช่วยของเขาช่วยปิดกระเป๋าเอกสารหลังการเจรจาการค้าจบลง

“เช่นกัน” เศรษฐีกล่าวตอบพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจเพื่อการค้า ทว่าเคาะฝ่าเท้าถี่ๆอยู่ใต้โต๊ะ เสร็จซะที ขอบคุณพระเจ้า ปวดฉี่จะราดแล้วเฟ้ย!

“งั้นฝ่ายเราขอตัวก่อนนะครับ” ลุกขึ้นยืน ค้อมศีรษะให้แต่พองาม

โทนี่พยักหน้าตอบ ก่อนที่อีกฝ่ายจะลุกออกจากโต๊ะไป เมื่อคู่ค้าเดินไปจนลับสายตาแล้ว เขารีบลุกจากเก้าอี้และแทบจะลอยพุ่งไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังของห้องอาหารทันที เมื่อปลดทุกข์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาเดินลงไปยังล๊อบบี้ แฮปปี้ โฮแกน ผู้ทำหน้าที่เป็นคนขับรถของเขานั่งรออยู่ที่นั่นและลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นเจ้านายเดินมา

“เป็นยังไงบ้างครับ?” เขาถาม

“ทุกอย่างเพอร์เฟค แฮปปี้” โทนี่ตอบ ยิ้มที่มุมปากนิดๆตามสไตล์ของเจ้าตัว “เอาล่ะ หมดธุระที่นี่แล้ว เรากลับกันเถอะ....อ๊ะ” พลันสายตาเหลือบไปเห็นร้านขนมเค้กและพายไส้ต่างๆร้านเล็กๆที่ตั้งอยู่ระหว่างทางไปที่จอดรถ ดูเหมือนเขาจะเคยเห็นชาวไซเบอร์ลงรีวิวเกี่ยวกับร้านนี้ไว้ว่าของอร่อยใช้ได้ “ช่วยตามผมมาทางนี้ที จะซื้ออะไรติดไม้ติดมือกลับไปซะหน่อย”

  

อีกครั้งที่โทนี่นั่งอยู่ที่เบาะหลังรถหรู ในมือถือพายแอปเปิ้ลชิ้นเล็ก ปากเคี้ยวหยับๆ ตอนนี้ดูเหมือนพื้นที่ข้างๆเขาจะเต็มไปด้วยถุงและกล่องขนมนับสิบๆกล่องจากร้านในโรงแรมหรูที่ซื้อมาจนแทบจะเรียกว่าเหมาทั้งร้าน

เยี่ยม! อร่อยสมคำล่ำลือจริงๆ ผู้บริโภคกินไปยิ้มไป มีความสุขที่ได้เสียเงินไปกับของกินอร่อย แถมวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านนอกรถก็สวยงามเหมือนทุกๆคืน.....

.....และเขาก็ชะงักการกินทั้งหมดในทันที ดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นเงาร่างที่คับคล้ายคับคลานั่งอยู่บนม้านั่งข้างถนนที่เราของเขากำลังแล่นผ่าน มีตะกร้าชอปปิ้งจอดอยู่ข้างๆม้านั่ง...

“แฮปปี้ จอดรถ!”

 

สตีฟ โรเจอร์ ชอบช่วงเวลาค่ำคืน เพราะอากาศเย็น ผู้คนไม่เยอะแยะยั้วเยี้ยเหมือนช่วงกลางวัน แสงไฟรูปไม้กางเขนจากบนหลังคาโบสถ์ แสงไฟจากข้างทางและตึกรามบ้านช่องนั้นช่างสวยงามเหมือนกับดาวบนท้องฟ้า แม้ว่าบางครั้งมันอาจจะเป็นอุปสรรค์ในการวาดรูปของเขา แต่เขาก็ยังชอบกลางคืนอยู่ดี

วันนี้เขาไม่ได้วาดภาพ แต่กำลังนั่งเป่าฮาร์โมนิก้าเบาๆอยู่บนม้านั่งบนฟุตบาทของถนนสายหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าเพลงที่เขากำลังเล่นอยู่นั้นมันเป็นเพลงที่ดีหรือไม่ เพราะส่วนมากทุกครั้งที่เขาเล่นดนตรีนิดๆหน่อยๆหรือวาดรูปนั้นเขามักจะหามุมสงบๆนั่งเล่นอยู่คนเดียว นานๆจะมีคนผ่านมาเห็นแล้วก็โยนเศษตังค์ให้เขาบ้าง แม้เขาจะไม่ได้ทำไปเพื่อเงิน แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าเขาต้องใช้มันแลกกับอาหารและที่พักในบางโอกาส

“ไม่ยักกะรู้ว่าเล่นดนตรีเป็นด้วยแฮะ”

เสียงคุ้นๆเอ่ยทักขึ้น ก่อนที่เขาจะหยุดเล่นและเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน รอยยิ้มจางๆผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อนั่นทันที “สวัสดีครับ คุณคนที่ชื่อเหมือนเศรษฐี”

ชายในชุดสูทหรูยิ้มทักทาย ในมือถือถุงขนม “ไง?”

“เชิญนั่งครับ แต่ม้านั่งนี้ไม่ใช่ของผมหรอกนะ คุณคนที่ชื่อเหมือนเศรษฐี” เขาขยับให้อีกฝ่ายได้นั่งลงบนม้านั่งข้างๆเขา

“เรียก โทนี่ ก็ได้ ง่ายและสั้นกว่าเยอะ” นั่งลง พร้อมกับวางถุงขนมลงบนตักอีกฝ่าย “อ่ะนี่ ผมซื้อมาฝาก”

“ซื้อมาฝากผม? คุณตั้งใจมาหาผมเหรอครับ?”

“ก็ไม่เชิง” จริงๆคือผ่านมาเห็นเลยเอามาให้อ่ะนะ โทนี่ตอบ “ถือเป็นค่าฟังเพลงเพราะๆนั่นก็แล้วกัน ขนมร้านนี้อร่อยนะจะบอกให้”

“ขอบคุณครับ” กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ก่อนจะเปิดถุงขนม หยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดกินอย่างไวโดยไม่ห่วงเรื่องมารยาท

อื้อหือ กินแทบไม่เคี้ยวขนาดนี้คงจะหิวจนไส้กิ่วเลยสิท่า โทนี่คิด พลางมองดูอีกฝ่ายที่กำลังก้มหน้าก้มตากินพายชิ้นแล้วชิ้นเล่า ใช้เวลาเพียงครู่เดียว ขนมทั้งถุงก็หมดเกลี้ยง

“....เอาอีกป่ะ? มีอีกนะ” เขาถาม

“เอ่อ ไม่แล้วครับ ขอบคุณมากๆครับสำหรับขนมแสนอร่อย” สตีฟตอบ เช็ดปากด้วยแขนเสื้อ “ดึกขนาดนี้แล้ว คุณไม่กลับบ้านเหรอครับ? ข้างนอกมันอันตรายนะ แถวนี้คนจรจัดเยอะแยะ”

“ผมกำลังกลับ แต่แวะหาคุณก่อน” โทนี่อยากจะเอาหัวชนฝาให้รู้แล้วรู้รอด เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวละครในนิยายวัยทีนแสนน้ำเน่า  

“อืมม์...คุณมาหาผม...” สตีฟเอียงคอเล็กน้อย เสมองไปทางอื่น “...ผม...กำลังรอคุณอยู่? อ่า...ไม่สิ ผมไม่รู้ เราไม่รู้จักกันไม่ใช่เหรอ?”

“อือ ไม่รู้จักกัน”

“.....”

“.....”

“นี่เหมือนกับในนิยายเลย ผมเคยอ่านมา” ชายผมบลอนด์ยิ้มเขินๆ แก้มเป็นสีชมพูจางๆ “มันตลกดีนะครับ”

โทนี่แค่นหัวเราะ “เอาเป็นว่า ผมมาหาคุณก่อนกลับบ้าน เพราะ...ถูกชะตาล่ะมั้ง” เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากกางเกง “เอาล่ะ ได้เวลากลับบ้านจริงๆซะที ถ้าโชคดีเราคงได้เจอกันอีกนะ คุณโรเจอร์ อ้อ แล้วก็ถ้าถึงตอนนั้น ช่วยวาดรูปให้ผมหน่อยก็แล้วกันนะ จะเป็นภาพอะไรก็ได้เพราะผลงานของคุณมันควรค่าแก่การสะสมมากเลยล่ะ”

“ครับ เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะครับ” สตีฟโบกมือลาเศรษฐีชื่อดังและจ้องมองดูจนกระทั่งอีกฝ่ายขึ้นรถจากไป

เขามองดูถุงขนมเปล่าๆในมือ มองดูชื่อร้าน สถานที่ตั้งของร้าน ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงขดผ้าห่มออกมาจากตะกร้ารถเข็นข้างๆ เอนกายลงนอนบนม้านั่งนั่น คลี่ผ้าห่มออกคลุมร่างตนเอง ดวงตาสีฟ้าค่อยๆปิดลง รสชาติหวานหอมของขนมยังคงติดอยู่ที่ปากและภาพใบหน้าของคนที่ให้มันมานั้นติดอยู่ในหัว

โทนี่ สตาร์ค...โทนี่ สตาร์ค...คนที่ชื่อเหมือนเศรษฐี...ใจดี...ให้ขนมแสนอร่อยมากินจนอิ่ม...

เรื่องน้ำใจเล็กๆน้อยๆนี้ทำให้เขานอนหลับได้อย่างมีความสุขแม้จะอยู่ข้างถนนก็ตาม โดยที่ไม่ทันสังเกตว่ามีสายตา 6 คู่กำลังจ้องมองเขาอยู่จากจุดที่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก...
 
++++
 
TBC....
 
อา...เขียนจบแล้วรู้สึกว่า เป็น Chap ที่แปลกๆขัดๆใจยังไงก็ไม่รุ้อะ =__=lll แฟนๆ ตีฟ/นี่ หากอ่านแล้วรู้สึกขัดๆก็ขอโต๊ดด้วยน๊า เก๊าพยายามแว้ว TTxTT (<< มันขัดๆเพราะแกเป็นคนน่าเบื่อน่ะเซ่ะ จขบ.เอ๋ยยยย (เสียงจาก somewhere in my mind ดังแว่วมา))
 
ปล. เจอกันอีกครั้งเมื่อชาติต้องการ =v=\ (/ตะเบ๊)
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

@meow-insane  - 555 เออ ป้าปิ๊ง ตอนใหม่มาแล้วนะตัว
@water-melon  - ปู่เรื่องนี้เหมือนเด็กๆหน่อยจ้า แหะ (เด๋วก้จะรู้เองว่าทำไม) ตอน3อัพแล้วน้า
@mundoo o - สายตา 6 คู่เป็นครายบ้าง ดูในตอนหน้าจ้า (อัพแล้ว ฮา)

@zmlash  - 555 ช่าย ป้าหลงรักปู่แล้วป้าก้ซึน (15 หน้าต่อตอน....ไม่อาวอ่ะ ไม่ขยันพอ จขบ.ยังมีงานอื่นต้องทำอีกหนา ฮา)
@hopedharuna  - ล่อสำเร็จด้วยนะเออ 555 ตอนใหม่อัพแล้วจ้า
@yaoi-kawaii  - ป้าซึนจริงๆแหละ ฮาๆ
@a100a100  - ป้าใจบุญๆ แหะๆ เด๋วต่อไปปู่ก้ไม่ต้องนอนบนม้านั่งแล้วล่ะ

#8 By Gu_Tango on 2012-10-01 19:40

เดี๋ยวนะ...สตีฟนอนบนม้านั่ง

โอ้ว! โทนี่เองก็เป็นเศรษฐีใจบุญ

ตอนนี้น่ารักดีจริงๆเลย จะรอตอนต่อไปนะขอรับ

#7 By -- on 2012-09-27 15:42

เอร้ยยยยยยย 
ป๋าซึนได้อีกอ่ะะะ แถมยังใจบุญอีกต่างหาก *บิดตัวไปมา*
ปู่นี่ก็ซื่อดีจัง   แฮ่
ว่าแต่สายตาหกคู่นั่นใครหว่า ลุ้นๆ
รอตอนต่อไปนะคะ <3 

#6 By หมีกาก on 2012-09-26 19:06

แลดูเหมือนป๋าเอาขนมมาล่อลวงเด็ก 555
สายตา6คู่นั่นมันสายตาของใคร สถาพอย่างงี้เดาไม่ออกแฮะ

#5 By harunaKung on 2012-09-26 14:11

แอร๊ย !!!!!! ป๋าสาวน้อยมากกกก หลงรักเค้าแล้วใช่มั้ยล่าาา คริ ๆ
ปู่แลดูเป็นมิตรและยิ้มละลายใจมาก คาดว่าป๋าคงจะเนียนมาหาทุกวันสินะ
เดาไม่ออกว่าสายตาหกคู่คือใคร แบบว่าไม่กล้ามั่ว เดี๋ยวผิดคาด ฮ่า ๆๆๆๆๆ
แค่เก๊าอยากบอกไรเตอร์ว่า มัยนยังสั้นไปอ้าาา อารมณ์ค้างงงง แง้งงงงง

คือปกติผมจะลงเฉลี่ยตอนละ 15 หน้าอ่ะครับ แล้วก็ดองนาน ๆ ให้คุ้มกับหน้าเยอะๆ ฮ่า ๆๆๆๆ เกรียนชริง ๆ

#4 By ϟ м.ashh ' on 2012-09-26 00:05

มันช่างก๊าวววววววววววววว ใจเป็นอย่างมากก  สายตาหกคู่ใครหว่าา?? อยากรู้หง่ะ รีบๆๆอัพๆๆๆนะHot! Hot! Hot!

#3 By MCrepublic. on 2012-09-25 23:40

ป๋าซึนป๋าซึน ป๋าซึนป๋าซึน ป๋าซึนป๋าซึน น่าร้าก~~~~
ไม่นั่งอยู่กับเค้าซะเลยล่ะป๋า~~~~
ปู่นี่ก็เหมือนเด็กน้อยเลยนะ confused smile

ไม่ขัดหรอกค่า~ น่ารักออกopen-mounthed smile รอตอนต่อไปนะคะ ><

#2 By ●•WàtëR MéLõÑz•● on 2012-09-25 23:21

เอ๊ยยย เนื้อเรื่องไม่น่าเบื่อเว้ยคิดมาก 
อ่านแล้วไหลลื่นนะ ป๋าน่ารักอะ กินทั้งเรื่องเลย
สตีฟ ไว้ใจคนง่ายไปแล้ว กินของคนแปลกหน้าได้ไง
กร้าก ถ้าเกิดป๋าหื่นใส่ยาขึ้นมาก็เรียบร้อยไปแล้ว>< 
แหม่ ป๋าละก็รักแรกปิ๊งหรอ เก็บเอามาคิดด้วยอ่าาา
ตอนจบแอบลุ้นให้ตามว่าสายตาหลายๆคู่นั้นใครกัน
หนอ มาดี มาร้ายก็ไม่รู้ หุหุ

#1 By ~ Meow ~ 猫 on 2012-09-25 22:27