[VD] New Problem
posted on 06 Mar 2012 23:17 by tango in VDเนื้อหาในเอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
[VD] Elenor : New Problem
19.45 pm.
“อ่ะ” ดวงตาสีเขียวอ่อนเบิกกว้าง คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อพบบางอย่างผิดปกติในตู้เย็น ...เนื้อสด 3 แพคที่จะเอาไว้ใช้ทำอาหารหายไป... เขาลองค้นดูอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบเนื้อที่ว่านั่น
เอเลนอร์ปิดตู้เย็น มือเท้าเอว สายตากวาดมองไปทั่วห้องครัวอย่างหงุดหงิด บ้าชะมัด! เพิ่งจะซื้อมาเมื่อวานเองนะ! ต่อมาเขาวิ่งขึ้นมาบนห้องนอน มองดูเหล่าสัตว์เลี้ยงที่นอนขดอยู่บนเตียง
“ฝีมือพวกเธอใช่มั้ย? ตอบมานะ” เขาถามเหล่าสัตว์เลี้ยงอย่างกับว่าจะได้รับคำตอบ งูยักษ์ตัวสีดำยังคงขดอยู่อย่างที่มันอยู่โดยไม่ไหวติง แมงมุมทารันทุร่าก็ยืนนิ่งสนิทอยู่บนหมอน ส่วนเจ้าแมวเหมียวสีส้ม หรือฮานะจัง นั้นก็ได้แต่มองเขาตาปริบๆ ก่อนจะเลียปาก ทำหน้านิ่ง... แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับคำตอบ
“ให้ตายสิ นั่นมันเอาไว้ให้ลูกค้านะ” เอเลนอร์ยิ่งหัวเสียเมื่อเห็นสัตว์เลี้ยงทุกตัวทำตัวเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น....
เขาวิ่งลงมาชั้นล่างอีกครั้งก็เห็นลูกจ้างร่างใหญ่กำลังปิดประตูร้าน เขามองนาฬิกาข้อมือ โชคยังเข้าข้างเขาอยู่ที่ว่านี่เป็นเวลาปิดร้านพอดีเลย
“เอ๊ะ?” เขามองออกไปนอกร้านแต่ไม่เห็นมอเตอร์ไซค์ “เนบะเอามอ’ไซค์ไปเหรอ?”
“ครับ บอส” ซามูเอลตอบระหว่างเก็บโต๊ะอาหารของลูกค้ารายสุดท้ายที่กินเสร็จแล้วของวัน “เขาบอกว่าต้องไปเอาของบางอย่างที่บ้านมาลิค แล้วก็มั่นใจว่าถือกลับมาไม่ได้แน่ๆน่ะครับ” เขามองดูชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มผู้เป็นนายของเขา “มีอะไรรึ บอส?”
“ฉันต้องเข้าเมือง ต้องซื้อเนื้อน่ะ”
“เอ่...คุณให้ผมไปซื้อให้แล้วนี่นาเมื่อวาน”
เอเลนอร์ถอนหายใจ “อือ แต่มันหายไปแล้ว ความผิดฉันเองแหละ ฉะนั้นฉันจะเข้าเมืองไปซื้อตอนนี้เลย”
“ให้ผมไปซื้อให้มั้ย?”
“ไม่เป็นไร ซามูเอล” เอเลนอร์เดินไปหยิบร่มกันฝนที่แขวนอยู่ข้างประตูร้าน “นายช่วยทำความสะอาดที่เหลือให้เสร็จก็แล้วกัน แล้วก็อย่าลืมล๊อคประตูล่ะ” และเมื่อเห็นซามูเอลพยักหน้ารับทราบ เขาก็กางร่มแล้วเดินออกจากร้านไป....
20.45 pm.
“ทั้งหมดเป็นเงิน XXX เหรียญค่ะ” พนักงานแคชเชียร์บอกจำนวนเงินด้วยเสียงใสๆตามประสาเด็กวัยรุ่นทำงานพิเศษ “ใส่ถุงพลาสติกด้วยมั้ยคะ?”
“ครับ” เอเลนอร์พยักหน้าและจ่ายเงินค่าเนื้อ ขนมขบเคี้ยวและน้ำกระป๋อง คราวนี้เขาซื้อตุนไว้เยอะกว่าครั้งก่อนเสียอีก
เมื่อเดินออกจากซุปเปอร์มาร์เก็ต เอเลนอร์แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้มืดสนิทไร้ดวงดาวกับพระจันทร์ดวงโต จากนั้นก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง เวลาตอนนี้ก็ยังไม่ดึกมาก เขาอุตส่าห์เดินทางมาด้วยรถประจำทางตั้งนานกว่าจะถึงตัวเมือง แต่กลับใช้เวลาซื้อของทั้งหมดไม่ถึง 10 นาที
ไหนๆก็มาแล้ว เดินเล่นซักหน่อยก็คงไม่เป็นไรมั้ง? เขาคิด เพราะนานๆทีเขาจะเดินทางเข้าเมือง ตั้งแต่จ้างซามูเอลไว้ช่วยงานเขาก็ใช้ให้อีกฝ่ายเข้ามาซื้อวัตถุดิบในเมืองบ่อยๆ ส่วนตัวเองนั้นก็ขลุกอยู่แต่ในร้านเสียจนไม่ได้ไปไหนมาเป็นเดือนแล้ว มันก็นับเป็นอะไรที่น่าเบื่ออยู่ไม่น้อย
ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเดินทอดน่องเล่นในเมืองไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดที่สวนสาธารณะเล็กๆที่อยู่ใกล้ๆกับโมเตลแห่งหนึ่ง เขานั่งลงที่ม้านั่งที่มีอยู่เพียงตัวเดียวในสวน พิงร่มไว้กับม้านั่ง เอาถุงซุปเปอร์มาเก็ตขึ้นมาวางข้างๆ ก่อนจะหยิบกาแฟกระป๋องออกมาแล้วเปิดดื่ม
นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้เข้าเมืองมา อากาศตอนกลางคืนนี่มันเยี่ยมจริงๆ ภายในสวนสาธารณะแห่งนี้ไม่มีคนอื่นเลยนอกจากเขาเพียงคนเดียว กับแสงไฟสลัวจากโคมไฟที่อยู่ข้างๆม้านั่ง บรรยากาศนั้นเงียบเชียบจนจะว่าเหงาก็เหงา เขานึกขำความคิดตัวเองที่เหมือนกับความคิดคนแก่ แต่เขาก็ชอบที่จะได้มานั่งตากอากาศแบบนี้มากกว่าอยู่ท่ามกลางห่าฝนในเวนเลส
เพล้ง!
เสียงแตกของแก้วดังมาจากด้านหน้าตรอกเล็กๆข้างโมเตลและลอยเข้าหูเอเลนอร์อย่างชัดเจน เขาเลิกคิ้ว และลุกจากม้านั่ง มองไปตามที่มาของเสียง
“อะไรวะ? แค่นี้ใช้ได้ที่ไหนอ่ะลุง?” เสียงของจิ๊กโก๋ในเสื้อฮู้ดคนหนึ่งเอ่ย ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน ในมือของเขาถือขวดเหล้าที่ถูกฟาดแตกไปแล้วจนมีสภาพเหมือนฟันปลาฉลาม
“ก็...ก็ให้ไปแล้วไง” ชายแก่ผู้ตกเป็นเหยื่อตอบเสียงสั่น พลางชูกระเป๋าเงินให้ดู “เนี่ย...ฉ ฉันมีเท่านี้จริงๆนะ”
จิ๊กโก๋กรอกตา กระชับขวดเหล้าในมือ “ก็แปลว่า มีจ่ายไม่พอสินะ”
ชายแก่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่นั่งสั่น สองแขนกันไว้เหนือศีรษะเพื่อป้องกันอะไรก็ตามที่อาจจะฟาดลงมาได้ทุกเมื่อ
“งั้นก็...” จิ๊กโก๋เงื้อมือข้างที่ถือขวดขึ้น เป้าหมายคือศีรษะของชายแก่ที่อยู่ตรงหน้า....
“ทำอะไรน่ะ?”
เสียงที่จู่ๆดังแทรกขึ้นมาทำให้ทั้งจิ๊กโก๋และชายแก่เป็นเหยื่อหันไปมองผู้มาใหม่ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มในชุดเสื้อแจ็คเกตสีดำ กางเกงยีนส์สีขาว รองเท้าบู๊ทสีเข้ม และแม้ว่าจะอยู่ในแสงไฟสลัว ดวงตาสีเขียวอ่อนของเขาก็ยังเปล่งประกายเหมือนกับตาแมว มือขวาของชายคนนั้นถือร่มกันฝน ส่วนมือซ้ายถือถุงของซุปเปอร์มาร์เก็ตชื่อดังที่มีสาขากระจายอยู่ทั่วในเมือง
“ก็อย่างที่เห็น จะสั่งสอนตาแก่นี่” จิ๊กโก๋ตอบ
“ลุงเขาทำอะไรผิดเหรอ?” เอเลนอร์วางร่มกับถุงซุปเปอร์มาร์เก็ตไว้บนพื้น พลางสาวเท้าเข้าหาคนทั้งสองตรงหน้าโดยที่ไม่รู้ว่ามีใครคนหนึ่งกำลังมองการกระทำของเขาอยู่ในจุดที่ไม่ใกล้ไม่ไกล
“ก็ตาแก่นี่เดินมาชนฉัน เหล้าเลยหกเปื้อนเสื้อฉันหมดเลย” จิ๊กโก๋อธิบาย “ฉันก็แค่จะเอาเงินค่าซักรีด แต่ตาแก่นี่ดันไม่มีเงินซะได้” เขาหมุนขวดเหล้าที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นอาวุธ “ก็นะ...ไม่มีเงินจ่ายก็ต้องชดใช้ซักทางสิ จริงมั้ยล่ะ?”
“แต่เขาสู้นายไม่ได้นี่ ก็เห็นๆอยู่” เอเลนอร์ก้มตัวลงและดึงให้ชายแก่ลุกขึ้นยืน “นายทำเกินไปนะ แค่เบียร์หกเอง”
“ไม่ต้องมาพูดมาก แกเข้ามาสอด งั้นฉันจะตีแกแทนก็แล้วกัน!” สิ้นคำ จิ๊กโก๋หัวรุนแรงก็ใช้ขวดเหล้าในมือฟาดไปที่ศีรษะของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม แต่อีกฝ่ายก็หลบได้ทันท่วงทีและคว้าแขนของเขาข้างที่ถือมีดไว้ได้แล้วออกแรงเหวี่ยง กว่าเจ้าจิ๊กโก๋จะรู้ตัวอีกทีก็นอนแผ่อยู่บนพื้นเสียแล้ว อาวุธก็กลิ้งหลุดจากมือไปไกล ส่วนชายแก่มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยอาการ ตาโต อ้าปากค้าง
“ไปเถอะลุง หมดเรื่องแล้ว” เอเลนอร์กล่าว พลางหยิบร่มและถุงขึ้นมา
“อ..อื้อ ขอบคุณนะ พ่อหนุ่ม เธอ....” ชายแก่เอ่ยปากขอบคุณ แต่ยังไม่ทันขาดคำเขาก็ชี้โบ้ชี้เบ้ข้ามไหล่เอเลนอร์ไป “พ่อหนุ่ม ระวัง!”
เอเลนอร์รับหันกลับไป และ....
ปึ้ก!
สิ่งที่เขาเห็นคือด้านหลังของชายผมดำในสุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงยีนส์คนหนึ่งที่จู่ๆก็โผล่มาคั่นกลางระหว่างเขากับจิ๊กโก๋
“ขี้โกงนะ เล่นตอนทีเผลอเนี่ย” สิ้นคำ ชายผมดำก็ปล่อยหมัดตรงเข้าใบหน้าของเจ้าจิ๊กโก๋ ตำแหน่งครึ่งปากครึ่งจมูกพอดี ส่งร่างของมันกระเด็นลงไปกองกับพื้น สลบเหมือด
ต่อยได้เยี่ยม เอเลนอร์คิด “เอ่อ ขอบคุณที่ช่วยครับ”
ชายผมดำคนนั้นทำท่าจะหันมาแต่กลับทรุดกายลงนั่งกับพื้น “อา...ซวยแล้ว”
ดวงตาสีเขียวอ่อนของเอเลนอร์เบิกกว้างเมื่อเห็นมีดพกเล่มหนึ่งเสียบคาอยู่ที่ท้องของอีกฝ่าย เขาทิ้งของทุกอย่างในมือแล้วรีบเข้าไปพยุงชายคนนั้นทันที “เฮ้! คุณ! ทำใจดีๆไว้!”
ส่วนชายแก่ เมื่อรวบรวมสติได้แล้วก็รีบช่วยเก็บของที่พื้นของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม จากนั้นร้อง “ฉันจะพาไปคลินิกที่ใกล้ที่สุดในแถวนี้ ตามมาเร็วเข้าพ่อหนุ่ม!”
เอเลนอร์พยักหน้าและรีบพยุงคนเจ็บให้เดินไปด้วยกันอย่างระมัดระวัง....
23.20 pm.
เอเลนอร์ยืนอยู่ในห้องผู้ป่วยในคลินิกแห่งหนึ่งในแอนลิงก์ ชายแก่ได้กล่าวขอบคุณเขาและขอตัวกลับไปได้สักพักหนึ่งแล้ว ร่มถูกแขวนอยู่กับพนักเก้าอี้ ส่วนถุงซุปเปอร์มาร์เก็ตเขาขอคุณหมอแช่ไว้ในตู้เย็นของคลินิกเป็นที่เรียบร้อย และตอนนี้เขากำลังยืนมองชายผมดำที่หลับใหลไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วยโดยมีหน้ากากออกซิเจนครอบอยู่ที่ปากและจมูก ชายคนนี้มีส่วนสูงไล่เลี่ยกับเขาแต่มีร่างกายที่ล่ำสันกว่าเยอะ เขามองดูคนตรงหน้าอยู่ได้สักพักก็ถอนหายใจ หยิบมือถือออกมาส่งข้อความ
[วันนี้ฉันไม่กลับบ้าน มีธุระ -เอล-]
เมื่อส่งได้ไม่กี่วินาที มือถือของเขาก็สั่น ข้อความเข้า 1 ข้อความ...
[เข้าใจแล้ว -เนบะ-]
เขาเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามกับเตียงผู้ป่วย ก่อนจะเอนกายลงนอน มองดูร่างบนเตียงอีกครั้ง รู้สึกแย่ที่ตนเองเป็นต้นเหตุทำให้ชายแปลกหน้าคนนี้ต้องเป็นแบบนี้ เขาหลับตาลง ภาวนาให้อีกฝ่ายหายจากอาการบาดเจ็บนี้โดยเร็วที่สุด....
TBC….